У цялятніцы сельгаспрадпрыемства “Сяляўшчына” Наталлі Міхайлаўны Карнеевай (на здымку) пераднавагоднія дні, як і ў любой іншай сучаснай жанчыны, запоўнены шматлікімі клопатамі: прыбраць у хаце, закупіць прадукты да святочнага стала, набыць падарункі для самых блізкіх людзей і яшчэ з дзясятак дробных і не вельмі спраў. І гэта трэба паспець зрабіць у прамежках паміж работай на ферме, куда жанчына спяшаецца тры разы на дзень на працягу тыдня, без выхадных і святаў. Бо чакаюць там яе сімпатычныя гадаванцы, якія, як малыя дзеці, патрабуюць увагі і пяшчоты.

Колькасць цялят у групе Наталлі Міхайлаўны вагаецца ад 70 галоў і больш. Да яе яны трапляюць ва ўзросце 21-го дня, а праз два месяцы, ужо падросшыя і падужэлыя,  пераводзяцца ў групу дарошчвання да другой цялятніцы. Іншымі словамі, жанчына працуе ў “ясельнай групе” з усімі вынікаючымі з гэтага абавязкамі. А іх, па словах Наталлі Міхайлаўны, хапае, бо вырасціць цяля практычна тое ж самае, што вырасціць дзіця.
– Яны прыходзяць да мяне малымі і кволымі. Любая інфекцыя, няправільнае харчаванне могуць нанесці цяляці шкоду, – расказвае жанчына. – Таму за імі патрэбна глядзець ды глядзець.

Працоўная раніца Наталлі Міхайлаўны пачынаецца з уборкі клетак, падсыпкі іх пілавіннем, напаўненнем чыстай вадой паілак, а таксама раздачы сена. Акрамя таго, цялятніца разводзіць у цёплай вадзе замяняльнік цэльнага малака і дае ў вядры персанальна кожнаму цяляці тры разы на дзень. У абед жывёла атрымлівае сянаж і па кілаграму канцэнтратаў. Увечары рацыён цялят складаецца з  мюслі, сенажу і сена. А яшчэ цялятніца  ўважліва сочыць за станам здароўя кожнага цяляці.

Калі нешта не так, адразу звяртаецца да галоўнага заатэхніка гаспадаркі Таццяны Лагодзіч, якая безадкладна прымае меры. Агульнымі намаганнямі з пачатку 2012 года ў групе Наталлі Міхайлаўны падзяжу  не было, а штодзённыя прывагі дасягаюць 650-675 грамаў.  Цялятніца ўпэўнена, што яны могуць быць яшчэ большымі, асабліва ўлетку. Але для гэтага патрэбны свежае паветра і свабода перамяшчэння, што магчыма толькі пры наяўнасці выгаражні.

На пытанне: “Адкуль у Вас любоў да жывёлы?” – жанчына адказала:
– Напэўна, ад маці, якая ўсё жыццё адпрацавала даяркай у Купелінскім раёне Пскоўскай вобласці. Нас, дзяцей, у яе было пяцёра – трое братоў, я і малодшая сястра. Мы часта бывалі ў мамы на працы, дапамагалі ёй уручную даіць кароў. Таму, як  упраўляцца з жывёлай я ведала з дзяцінства, і на ферму  ў якасці аператара машыннага даення я прыйшла, як да сябе дадому.

Гэта здарылася ў 1997 годзе, калі Наталля, якая пятнаццаць гадоў адпрацавала поварам пасля заканчэння ПТВ № 13 у горадзе Дзямідаў, выйшла замуж за жыхара Полацкага раёна. Жанчына адразу пераехала на малую радзіму мужа ў маленькую вёску Багародзіцкая, дзе немагчыма было ўладкавацца па спецыяльнасці. Таму і вырашыла пайсці  даяркай у мясцовы саўгас “Чырвоны партызан”. Яе муж Уладзімір працаваў там жа трактарыстам.

Праз восем гадоў сям’я  Карнеевых і сям’я малодшай сястры Наталлі Таццяны пераехалі на Расоншчыну. Спачатку ўладкаваліся ў сельгаспрадпрыемства “Краснаполле”, а потым – у КУП “Сяляўшчына”. Некалькі гадоў Таццяна і Наталля даглядалі па групе кароў на цэнтральнай ферме гаспадаркі, а ў пачатку 2012 года сёстрам прапанавалі перакваліфікавацца ў цялятніцы, што яны і зрабілі. Цяпер у распараджэнні Таццяны Міхайлаўны і Наталлі Міхайлаўны дастаткова вялікае жывёлагадоўчае памяшканне, дзе яны з’яўляюцца паўнапраўнымі гаспадынямі і нянькамі для малых цялятак.

– Апошнія дванаццаць месяцаў былі для мяне дастаткова напружанымі, – дзеліцца Наталля Міхайлаўна. – Аднак, я ўдзячна гэтаму году за тое, што мае блізкія людзі былі здаровымі. З нецярпеннем чакаю навагодняй ночы, калі за святочным сталом збярэцца ўся  вялікая сям’я. Бо са мной і мужам жывуць дачка, зяць і ўнучка Паліна, з Полацкага раёна павінны прыехаць сын, нявестка і ўнукі Дзіма і Насця. Маці толькі тады шчаслівая, калі шчаслівыя яе дзеці. Дай Божа ім і ўсім жыхарам Расонскага раёна ў наступаючым годзе дабра, кахання і здароўя.