Перабіраючы нітку  ўспамінаў, кожны  з тых, хто пражывае ў аддзяленні  кругласутачнага знаходжання ў Краснаполлі,  дакладна захоўвае сваё, патаемнае...

Фама Фаміч Сямёнаў, да прыкладу, сам з Дзямеха.  Да  7 класа хадзіў у школу  ў Краснаполле, а з 8 па 10 –  у Тродавічы.

Калі  я папрасіла Фаму Фаміча падзяліцца гістрорыяй свайго жыцця з чытачамі, ён  з жартам адказаў: «Гэта доўгая гісторыя». Тады крыху задумаўся і нібы акунуўся ў  мінулае, з якога пачалі ўсплываць больш яскравя моманты.

...Вось ён юнаком бяжыць у школу. Дарэчы,  заняткі ў старэйшых класах у той час былі платнымі, і бацька «выкладваў»  добрыя  грошы, каб сын атрымаў адукацыю.  Але школа ўжо за плячыма, наперадзе тэхнікум у Петазаводску і армія.

Служыў Фама Фаміч  у Запаляр’і. Пасля  службы вярнуўся дадому, уладкаваўся  ў аддзел культуры. Знайшлося месца і каханню.

 –  А я з дзяцінства марыў быць мараком, – узгадвае дзядуля.  –  У вучылішчы імя Фрунзе ў Ленінградзе абвясцілі набор. Я паехаў. Конкурс быў чалавек 15 на месца. Паспрабаваў здаць экзамены, але ў спісах залічаных сябе не знайшоў.  Напачатку разгубіўся, але потоым выпадкова наткнуўся на аб’яву, што мараходнае вучылішча рыхтуе  штурманаў далёкага плавання. Служба ў войску была вялікім плюсам – такія людзі ішлі па-за конкурсу,  і я паспрабаваў. Мара спраўдзілася.  За гады навучання  даслужыўся да  камандзіра ўзвода і меў права выбіраць для працы любы  з партовых гарадоў. У час практыкі мне спадабаўся  Талін, яго і абраў. Аднак туды я ехаў не адзін, а з жонкай – пасля мараходкі адразу ажаніўся.

Як толькі Фама Фаміч даслужыўся да штурмана далёкага плавання,  рэйсы сталі больш доўгімі.

 – У асноўным мы хадзілі ў  Паўднёвую Атлантыку да берагоў Афрыкі, рэйсы  доўжыліся па 6 месяцаў. Пакуль я па 80 сутак адсутнічаў дома, мая жонка палічыла, што столькі чакаць не можа. У 33 гады мы разышліся, сыну  тады было ўжо шэсць гадоў.  Хутка я стаў  старшым штурманам далёкага плавання. Мог бы, канешне, яшчэ працаваць, аднак хворымі сталі бацькі, і я назаўсёды развітаўся з прафесіяй: пераехаў дадому, уладкаваўся на працу ў лясніцтва. Напачатку сын прыязджаў да бабулі і дзядулі, а калі іх не стала, абарвалася і наша сувязь. Сюды мяне прывялі хваробы, ды і дом у вёсцы згарэў...

Чалавек да ўсяго звыклы, але іншы раз як нахлыне ...  І адзінота, і слёзы...і вера ў людзей. Як  і цяпер: толькі што на вачах былі слёзы, а ўжо ўсмешка.


У Любові Міхайлаўны  Голубевай свой боль: калісьці была  і сям’я,   і трое дзяцей. Але сталася так, што двух сыноў пахавала, а для маці гэта, пэўна, самае страшэннае выпрабаванне.

–  Дзетка, гэта не забудзецца ніколі, – выціраючы слёзы, кажа бабуля.

– Я па начах плачу, а днём усміхаюся.  Адзін сын застаўся ў мяне,  жыве ў Сяляўшчыне . Такіх дзяцей больш няма: кожны  тыдзень едзе да мяне, а мне больш і не трэба. Зваў мяне да сябе жыць, і ўнучка звала, а я не жадаю. Мне тут  добра: нас даглядаюць  і кажуць: «Вы адзінокія, а мы вам заменім вашых блізкіх  і зберажом». Такія словы  дарагога каштуюць.  Нас ніхто ніколі дрэнным словам не пакрыўдзіў.

А пра жыццё бабуля ўспамінаць не дужа хоча. Кажа, што жыла, як і большасць людзей: працавала  на льнозаводзе брыгадзірам. Як зачынілі, перайшла ў другую арганізацыю  прыбіральшчыкам. Потым яе маці захварэла, работу прыйшлося кінуць і даглядаць. А там і на пенсію пайшла. 

–  Вось і ўся мая гісторыя,  – уздыхае яна. – Праўда, я багатая на ўнукаў і праўнукаў:  усяго іх у мяне пяцёра.

А тут у мяне ёсць добрая сяброўка Ніна. З ёй усё і абмяркуем: і пасмяёмся, і паплачам. І сёння пасядзелі з задавальненнем. Дзякуй вам, што не забываеце нас, старэнькіх.