Сярод жыхароў нашага раёна, не дасягнуўшых 40-гадовай мяжы, даволі рэдка сустрэнеш гаспадароў, якія на асабістым падвор’і ўтрымліваюць адну або дзве каровы. У асноўным падсобнай гаспадаркай займаюцца прадстаўнікі больш сталага пакалення, у якіх пакуль ёсць сілы і якія не ўяўляюць свайго жыцця без хатняй жывёлы. Таму сям’ю Ірыны (на здымку) і Аляксандра Ляснічых з райцэнтра можна залічыць у катэгорыю “Выключэнне”. Аднак ёсць і яшчэ адна немалаважная нагода, каб напісаць пра гэтых выдатных гаспадароў. Справа ў тым, што Ірына Іванаўна Ляснічая па выніках 2012 года прызнана лепшым малаказдатчыкам раёна. На яе рахунку 11 тысяч 330 кілаграмаў малака, з чым рэдакцыя раённай газеты яе і віншуе. Аднак адной жанчыне цяжка было б справіцца з дзвюма каровамі і двума парсюкамі, што на сённяшні дзень утрымліваюцца ў гаспадарчых пабудовах. У Ірыны ёсць выдатныя памочнікі: муж, два сыны і маці, якую многія ведаюць у раёне як знакамітага аператара машыннага даення былога калгаса “Расоны”.
Менавіта Часлава Іванаўна Васільева адыграла рашаючую ролю ў станаўленні дачкі як гаспадыні ўласнага дома, добрай жонкі і маці. З дзяцінства Ірына дапамагала ёй спраўляцца з вялікай падсобнай гаспадаркай, менавіта ад сваёй маці дзяўчына навучылася даглядаць і разумець кароў. Таму, калі ў 1992 годзе Ірына выйшла замуж за хлопца Аляксандра з Верхнядзвінска і займела сваю сядзібу, у хляве адразу з’явіліся свінні і цялушка Вішня. “Неяк нязвыкла, калі гаспадарчыя пабудовы стаяць пустыя. Я з малых гадоў умела хадзіць за жывёлай, – успамінае жанчына. – Тым больш, што было каму падказаць ды параіць, бо бацькоўскі дом знаходзіцца ў некалькіх дзесятках метраў ад майго. А маці з бацькам заўсёды гатовы прыйсці на дапамогу.
Вось так маладая сям’я, члены якой тады таксама працавалі ў калгасе “Расоны” – Ірына ў дрожджаварачным цэху і лабарантам, а Аляксандр механізатарам, – увайшлі ў лік малаказдатчыкаў раёна. Да слова, у той час толькі з адной былой вёскі Карзунова збіраўся гурт больш чым у 100 галоў. Усяго два разы за летне-пашавы перыяд гаспадары пасвілі жывёлу. Цяпер падвор’і, дзе ўтрымліваюць кароў, можна пералічыць па пальцах. Таму ўлетку сваіх чатырох кароў Часлава Іванаўна і Ірына навязваюць недалёка ад хаты.
– На мой погляд, нічога складанага ва ўтрыманні кароў няма, – дзеліцца Ірына Іванаўна. – Толькі б сена назапасіць. Бо яго для дзвюх або іншы раз і трох кароў шмат трэба, а ўчасткі пашы з сакавітай травой знайсці складана. Але неяк выходзім з сітуацыі. Вось нядаўна набылі конную касілку і грабілку, што значна палягчаюць працу. Аднак усё роўна сынам – шаснацца- цігадоваму Уладзіміру і васемнаццацігадоваму Івану – улетку хапае спраў. Бывае, пабурчаць, а потым нічога.
Акрамя сена, каровы Жура і Рада любяць пачаставацца камбікормам і гароднінай, пасля чаго дзякуюць гаспадарам выдатнымі надоямі малака. Праўда, у сям’і Ляснічых малако ніхто не ўжывае, акрамя васьмі катоў, што жывуць на падвор’і. Таму практычна ўвесь надой здаюць дзяржаве. Улетку ў сярэднім па 40–50 літраў у дзень, зімой, зразумела, менш. Атрыманыя грошы (каля трох мільёнаў у месяц) з’яўляюцца выдатным падспор’ем для сямейнага бюджэту.
Што датычыцца мяса, то яго ў сям’і Ляснічых удосталь. Акрамя свініны, у маразільніку і халадзільніку захоўваецца мяса хатняй птушкі, развядзеннем якой займаецца Часлава Іванаўна.
Акрамя таго, што Ірына мае асабістую гаспадарку, яна з’яўляецца галавой фермерскай гаспадаркі ў Верхнядзвінскім раёне, дзе арандуе два возеры. Улетку на іх разам з мужам арганізуе прамысловы лоў рыбы, зімой – матыля. Усё гэта жанчына рэалізуе на тэрыторыі Беларусі. Іншымі словамі, крыніцы даходу ёсць. Але ж адмаўляцца ад падсобнай гаспадаркі Ірына і Аляксандр усё роўна не збіраюцца.
