*  *  *



СВЕТЛАЗОРНАСЦЬ
Што за коўдра накрыла зямлю?
Зорным граем пад сонцам
                                        iскрыцца!
Светлазорнасць чаруе. Люблю
Цішыню, што cтaiць таямнiцай

Над абсягам, пад сiнню нябёс,
Па-над вёскай, дзе комiны дымам
Ранкам чыстым вiтаюць наш лёс
Беласлупным, няспешным
                                        уздымам.

Ачышчае мароз цiшыню
Стрэлам звонкім сухога бярвення.
Смех дзiцячы заве на лыжню,
І душа п’е са стыні натxненне!


   НЕМАГЧЫМАЕ

Шмат разоў заракаўся: не буду
Слоў таемных чапаць цішыню.
Словы ж рыфмай прылiвa
                                        абудзяць
І заманяць душу ў глыбiню.
 
Невычэрпнасцi сэнсу i гукаў,
Ад якix закрыляе душа.
Ад якix стануць крыламi pyкi,
Каб ляцець да вяршынi вярша.
Шмат разоў заракаўся: даволi
Час натхнення дyшы марнаваць!
Ды губляла душа сваю волю.

І рука пачынала пiсаць
Мелaгyчныя родныя словы,
Што кранальную песню пяюць,
Што лякуюць гаючай замовай
І пра годнасць забыць не даюць.
Шмат разоў заракаўся – не буду!

КАБ ЗНАЙСЦІ

Так здаўна павялося ў людзей:
Сярод будняў i святы бываюць.
Сярод мрояў i светлых надзей
Заўсягды яны нешта губляюць.

Biдaць, гэта – найстрогi закон,
Найсуровы – яго не палюбiш...
Толькi вучыць ycix ён спакон:
Каб знайсцi – трэба ведаць,
                                       дзе згубiш.

ЛЕС БЕЛАЙ РУСІ

Таемным шэптам мкнешся
                                         да жыцця.
Галінкай кожнай да людзей  
                                          адкрыты.
Лес Белай Русі – ты яе працяг
Пад небам міру, пад яе блакітам.

Лес Белай Русі – я праростак твой.
Тваё дыханне – і маё дыханне.
Вясной ці летам, восенню, зімой
Маёй душы ты дорыш ратаванне.

Лес Белай Русі – я насельнік твой
З табой жыву спагадліва вядома.
Найлепшы абярог, ахоўнік мой,
Пад шатамі тваімі – нібы дома.

Лес Белай Русі – ты маё цяпло,
Маё жытло, і, нават, хлеб
                                        надзённы.
Лес Белай Русі, што б са мной
                                               было,
Калі б пагляд не бачыў твой
                                            зялёны.

Таемным шэптам мкнешся
                                        да нябёс.
У Белай Русі – ты яе стварэнне.
Лес Белай Русі – Беларусі лёс!
Лес Беларусі – і маё натхненне!