Больш мясяца таму ў музеі баявой садружнасці адбылася выстава работ расонскага майстра лясной скульптуры Аляксандра Жука. Выстава цікавая, работы незвычайныя, арыгінальныя, якія можна разглядаць гадзінамі. Таму мне вельмі захацелася пазнаёміцца з аўтарам гэтых шыкоўных вырабаў.
Але зрабіць гэта аказалася не так проста. Народны майстар мае душу імклівую, характар няўрымслівы, на адным месцы яму не сядзіцца, таму абраў камандзіровачную працу – вандруе па тэрыторыі ўсяго былога Саюза.
Яго захапленню гэта толькі спрыяе – карані з Чукоткі, Якуціі, Карэліі і, безумоўна, з роднага расонскага лесу – уражваюць сваёй загадкавасцю і самабытнасцю. Менавіта такімі якасцямі валодае і сам уладальнік «казачнага багацця»: Аляксандр Канстанцінавіч здаўся мне, з аднаго боку, чалавекам задуменным і маўклівым, як сапраўдны чалавек справы, а з другога – па-філасофску разважлівым, як асоба творчая.
Сама прырода натхніла яго на захапленне: “Ніхто не вучыў працаваць ні з дрэвам, ні з каранямі, неяк самі рукі пацягнуліся да іх. Першыя работы дарыў, а цяпер збіраю, бо кожны выраб дарагі сэрцу, таму і не прадаецца. Да супрацоўніцтва з выставачнымі заламі гатовы – у Мінску работы выстаўляю, вось у Расонах выстава адбылася.
Прыемна, што людзі пабачаць, усміхнуцца, настрой падымуць, добрае слова скажуць,” – кажа майстар.
Праца з каранямі для Аляксандра Канстанцінавіча – занятак, які пераносіць яго далёка ў свае думкі, у свеце разважанняў і казачных вобразаў яму так камфортна – рукі працуюць, а душа адпачывае. На думку майстра, прырода – самы лепшы мастак.
Яе трэба толькі тонка адчуць, правільна зразумець пасылы, трошкі падправіць карэньчык ці га-лінку – і вось табе на паліцы шэдэўр, які з’яўляецца вынікам чалавечай фантазіі і прыроднага матэрыялу.
Загадкі каранёў ён разгадвае ўжо больш за 30 гадоў. Яго захапленне не перадалося сыну, не пранікліся ім блізкія сябры, а вось 7-гадовая ўнучка Маша дзедаву казку зразумела і гатова пераняць навуку пластычнай дрэваапрацоўкі.
Разам з дзядулем дзяўчынка кожны тыдзень выцірае пыл са шматлікіх вырабаў, якія пакуль што размяшчаюцца ў гарадской кватэры. Таксама Маша дапамагае дзеду пры дапамозе наждачнай паперы чысціць новыя знаходкі.
Трымала ў руках яна і спецыяльныя інструменты для дрэваапроцоўкі, праўда, па меркаванні дзеда, працаваць з разцом і стамескай малой рана. Але фантазію, юмар і незвычайны погляд на жыццё дзед у Машы фарміруе і цалкам задаволены вынікам. Пачынаючы майстар выказвае настаўніку свае прапановы, і той не пакідае іх без увагі.
Можа, дзякуючы ўнучцы, хапае сярод работ Аляксандра Канстанцінавіча казачных герояў, звычайных і рэдкіх жывёл. Менавіта ім дзяўчынка аддала перавагу, калі падчас выставы я запытала, якія работы дзеда ёй падабаюцца больш за іншыя.
Будзем спадзявацца, што юная Маша не пераменіць сваіх намераў. Праз дзесятак гадоў стане сапраўдным майстрам і працягне дзедаву справу. Да слова, у Аляксандра Канстанцінавіча ў запасніках чакаюць свайго часу яшчэ шмат неразгаданых каранёў. Цяпер жа майстар марыць давесці да завяршэння рамонт у дачным доміку і перавезці туды свае работы, для якіх плануе стварыць спецыяльную вітрыну. Будзе ў яго там і майстэрня, дзе абавязкова народзяцца новыя шэдэўры.
Пажадаем майстру новых ідэй, творчага натхнення і пашырэння геаграфіі выстаў – прыгажосць павінны бачыць як мага больш людзей. Ну і, безумоўна, хай яго справа працягнецца ў выглядзе вырабаў унучкі.
