Перамога ў Вялікай  Айчыннай вайне – адна з самых памятных і значных вех  у гісторыі беларускага народа, якая як нельга яскрава сімвалізуе яго гераізм, мужнасць і самаадданасць у барацьбе за свабоду Радзімы.
На Расоншчыне, якая ў тыя бязлітасныя часы панесла непапраўныя страты, як і ў кожным кутку Беларусі, кавалася Перамога. Многія з яе жыхароў аддалі  жыцці на ратным полі, жывымі згарэлі ў родных вёсках, загінулі ад катаванняў і ў канцлагерах. Вечная памяць  ім, паўшым героям і мірным лю-дзям. І вялікая пашана тым, хто перамог і застаўся жыць, каб пакінуць у спадчыну нашчадкам свае ўспаміны і ўзнагароды.
Для ветэрана Вялікай Айчыннай вайны Мікалая Сямёнавіча Васільева ( на здымку), ураджэнца былога хутара Кавалькі, 2010 год асаблівы, бо сёлета ён святкуе адразу дзве юбілейныя даты – сваё 90-годдзе і 65-годдзе Вялікай Перамогі. На рахунку франтавіка, якому давялося перажыць блакаду Ленінграда, тры баявыя ўзнагароды – медалі «За баявыя заслугі», «За перамогу над Германіяй», «За абарону Ленінграда».
Яшчэ хлопцам Мікалай Сямёнавіч быў прызваны з Дрэтуні на вайсковую службу і накіраваны ў Ленінград ахоўваць ваенныя склады. Менавіта там і напаткала яго вайна. У сорак другім Мікалай Сямёнавіч быў залічаны ў склад сапёрнай роты 39-га знішчальнага супрацьтанкавага батальёна, размініраваў вызваленыя тэрыторыі ў Выбаргу,  Нарве, у Польшчы. Перамогу малады, але ўжо з сівымі валасамі, сапёр сустракаў у Патсдаме. Шчасцю ў той дзень не было мяжы.
На жаль, ужо ў  мірны час Мікалай Сямёнавіч страціў сына і жонку. Але ў ветэрана засталася дачка, якая падарыла яму чацвёра ўнукаў, а тыя – траіх праўнукаў. Для ўсіх іх Дзень Перамогі – значнае свята. Таму 65-годдзе, як і дзядулін юбілей, яны будуць адзначаць адзінай дружнай сям’ёй. Нават самы малодшы праўнук Дзіма ( на здымку) яшчэ не зусім разумее, што адбываецца навокал, але з цікавасцю разглядае прадзядуліны ўзнагароды. Відаць, расце сапраўдны абаронца Айчыны!