Хто не памятае, якое непадробнае пачуццё сапраўднага шчасця адчуваеш, калі гучыць апошні званок, калі ведаеш, што наперадзе – цэлых тры летнія месяцы канікул. Напэўна, нездарма 1 чэрвеня, у першы дзень канікул, святкуюць і Міжнародны дзень абароны дзяцей – адно з самых сталых міжнародных свят, якому споўнілася 63 гады.



 Яно прыцягнута лішні раз напомніць дарослым пра неабходнасць захавання праў дзяцей на жыццё, свабоду меркавання і рэлігіі, адукацыю, адпачынак і вольны час, на абарону ад фізічнага і псіхічнага насілля, ад эксплуатацыі дзіцячай працы як неабходных умоў для фарміравання гуманнай і справядлівай грамадскасці.
30 мая, блакітнае неба, летняе сонейка, бесклапотны і гаманлівы, але ўсё яшчэ сур’ёзны падчас школьных лінеек маленькі народ…Да краснапольскіх школьнікаў у святочны дзень завітаў старшыня райвыканкама Аляксандр Шубскі. Глава раёна пажадаў выдатных канікул, выпускнікам – поспехаў і спадарожнага ветру, выказаў пажаданне бачыць іх праз некалькі год кваліфікаванымі спецыялістамі ў родным раёне.  
 З самай раніцы вуліцы гарадскога  пасёлка прыгажэлі ад букетаў і бантаў, галантных касцюмаў і сукенак. 

Урачыстыя словы дырэктара школы Алены Марозавай, віншаванні і пажаданні ад старшыні раённага Савета дэпутатаў Генадзя Фёдарава, дырэктара Цэнтра дзяцей і моладзі Валянціны Шаблінскай, дырэктара Дома культуры пасёлка Міжкалгасбуда Леаніда Заваротнага, прамова ў адказ ад імя бацькоў  Людмілы Ціхаміравай, выпускнікоў і першакласнікаў, уручэнне ўзнагарод, апошні званок, які далі Павел Фёдараў са сваёй першай настаўніцай Таццянай Ціханенка,  – усё гэта пранеслася як адно шчаслівае імгненне і  патанула ў кругавароце з каляровых паветраных шароў і дружнага «Ура»!

Сімфонія пачуццяў  – на тварах  выпускнікоў. Іх сёлета па раёне 183: 78  адзінаццацікласнікаў і  105 дзевяцікласнікаў. Яны, як ніхто іншы, разумеюць, што гэта ўжо не чарговы ранішнік ці вечар, гэта – развітанне з важным і напоўненым падзеямі і эмоцыямі этапам жыцця, сустрэча з інтрыгуючым будучым. І вось – апошні званок,  непадуладныя слёзы, дарослае жыццё змяняе школьныя мроі… Сум – прыемны, змешаны з нецярплівым чаканнем таго, што чакае наперадзе…











Што гаварыць, дзяцінства – самы шчаслівы час для многіх з нас. Дык давайце ж мы, дарослыя, і надалей прадпрымаць усе намаганні для таго, каб нашы дзеці толькі з добрай усмешкай успаміналі сваё маленства і тых, хто рабіў яго радасным, напоўненым станоўчымі эмоцыямі. Нашы дзеці спадзяюцца на нас нават тады, калі ўжо сталі дарослымі, яны давяраюць нам, маюць патрэбу ў нашай любові. Давайце не расчаруем іх дзіцячых спадзяванняў, а дапаможам стаць самымі шчаслівымі ў свеце!