Першы раз я ўбачыла псіхіатра-нарколага Таццяну Гаганаву падчас нашага сумеснага рэйду па будаўнічых аб’ектах раёна. Нягледзячы на малады ўзрост, дзяўчына вяла сябе ўпэўнена, і было бачна, што яна не толькі ведае прафесійную лексіку, але і паспяхова выкарыстоўвае набытыя веды на практыцы. Пры асабістай размове мне стала вядома, што Таццяна ўжо мае працоўны вопыт, сям’ю, што родам яна з Гомельшчыны. Але пра ўсё па парадку.

Высветлілася, што ў школе будучы доктар вучылася выдатна – скончыла адзінаццацігодку з сярэбраным медалём. У пачатку школьнага жыцця марыла быць настаўнікам матэматыкі, як яе мама. Але тая ж мама ўпэўніла яе, што трэба прыглядзецца да прыродазнаўчых навук. “Песцікі, тычынкі, кветачкі – гэта мне цікава з дзяцінства, таму калі выбірала прафесію, то вагалася паміж медыцынай і біялогіяй.

 А паколькі маці калісьці сама марыла стаць доктарам, то я вырашыла, што так лёсам наканавана, і паспрабавала стаць студэнткай медуніверсітэта,” – кажа Таццяна.
У Гомельскі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт, па словах дзяўчыны, яна трапіла без асабых праблем:  “сярэбраная” медалістка вытрымала першы ўступны іспыт па біялогіі на вышэйшы бал і аўтаматычна стала студэнткай ВНУ.

Вучыцца ёй падабалася. У роўнай ступені з тэрапіяй Таццяну захапіла псіхіятрыя. Паколькі дзяўчына вучылася па накіраванні ад Гомельскай вобласці, а там больш патрэбны былі тэрапеўты, то яна спецыялізавалася ў гэтым напрамку.

Пасля інтэрнатуры ведала, што будзе працаваць на Гомельшчыне, хаця на той момант у яе быў любы чалавек, які чакаў каханку ў Расонах. Склалася так, што законны шлюб маладыя Андрэй і Таццяна Гаганавы ўзялі на радзіме жонкі, а вось жыццё сваё будаваць вырашылі на Расоншчыне.

Шлях да аб’яднання іх сям’і Гаганавы прайшлі нібы іспыт на надзейнасць саюза. Справа ў тым, што Таццяна спачатку адпрацавала па накіраванні на Гомельшчыне, нарадзіла там сына Антона і толькі потым прыехала да мужа на яго малую радзіму.  “Я лічу, што калі сям’я добрая, ёсць сябры, праца па спецыяльнасці і жыллё, то можна жыць у любым месцы і будзеш задаволены.

Ды і прызнаюся, мне на самой справе спадабаліся Расоны – дагледжаны прыгожы пасёлак. Я не вельмі люблю буйныя гарады: там столькі мітусні, дадатковых клопатаў, якіх няма ў жыхароў  малых населеных пунктаў. Так што не шкадую, што жыву і працую тут,” – разважае Таццяна.


Калі малады доктар прыйшла ўладкоўвацца на працу ў мясцовую бальніцу, то ёй прапанавалі месца псіхіятра-нарколага. Таццяна ад душы парадавалася – вось дзе можна будзе ўдасканаліць і замацаваць свае веды ў адным з любімых напрамкаў медыцыны! Спачатку яна была ўпэўнена, што псіхіятрыяй ёй прыйдзецца займацца больш, чым наркалогіяй.

Але жыццё падкідвае свае варыянты развіцця падзей – зараз асноўным у яе дзейнасці з’яўляецца праца з алкагольна-залежнымі людзьмі, якім патрэбна прафесійная дапамога ўрача. У шчыльным кантакце з міліцыяй, пракуратурай і судом малады доктар працуе над вырашэннем такой злабадзённай праблемы для нашага раёна, як алкагалізм. І ў яе гэта нядрэнна атрымліваецца.

 Калі добрым словам падтрымае, калі тыраду пра несправядлівасці жыцця выслухае, калі медыкаменты выпіша, а каго і ў лячэбна-працоўную ўстанову накіруе.
“Ведаеце, не самая лёгкая прафесія для жанчыны: амаль кожны дзень прыходзіцца сутыкацца з псіхалагічнымі людскімі балячкамі, карані якіх ляжаць дзесьці глыбока ў дзяцінстве.

Прычын алкагалізму  шмат – людзі не адчуваюць сябе патрэбнымі ў жыцці, апускаюць рукі, не хочуць змагацца за годнае існаванне, а за сабою цягнуць у прорву сваіх блізкіх. Імкнуся разабрацца з іх праблемамі, даказаць ім, што  згубныя звычкі могуць канчаткова перакрэсліць  шанцы на нармальнае жыццё. Прыемна, калі атрымліваецца,” – дзеліцца ўражаннямі ад работы новы псіхіятр-нарколаг.

І хаця Таццяна толькі  пачынае сваю працу ў гэтай галіне медыцыны, але па ўсім бачна, што пры такім вялікім жаданні  ў яе ўсё атрымаецца. Зараз малады спецыяліст удасканальвае веды не толькі на практыцы, але і на спецыяльных курсах.

Пра адміністрацыйныя пасады ніколі не марыла, бо лічыць, што ўрач у першую чаргу павінен быць высокакласным спецыялістам, а потым думаць пра кар’еру. Хаця, як паказала жыццё, і кіраваць у маладой жанчыны атрымліваецца – першым яе працоўным месцам была вясковая амбулаторыя на Гомельшчыне, якую Таццяна ўзначаліла адразу пасля атрымання дыплома ўрача.

 “Такі вопыт таксама патрэбны. Калі ў тваім падначаленні калектыў у пятнаццаць чалавек з вопытам работы, сваімі характарамі, праблемамі, а табе толькі 22 гады, то вучыцца кіраваць прыходзіцца хутка. Але галоўнае, што я для сябе вырашыла, гэта трэба паважаць людзей і давяраць ім. А любое пытанне можна вырашыць, калі ёсць жаданне,” – упэўнена Таццяна.


 
Мудрасць, якую Таццяна набыла, папрацаваўшы кіраўніком, яна прымяняе і ў сямейным жыцці: паважай маці мужа, з любым не сварыся. Нагля-дзеўшыся на нядбайных бацькоў, што лечацца ў яе,  маладая жанчына з падвоенай сілай імкнецца быць найлепшай маці для свайго двухгадовага Антона.

Дзякуючы мабільнай сувязі, штодзень Таццяна ў курсе жыцця бацькоў і роднай сястры. Нажаль, з пераменай месца жыхарства пабачыць сваіх рагачоўскіх родных атрымліваецца толькі некалькі раз на год, але гэтыя сустрэчы такія чаканыя…

Калі я запытала ў Таццяны, што для яе самае галоўнае ў жыцці, што ёй блізка, да чаго цягнецца душа, то атрымала такі адказ: «Сям’я для мяне – самае галоўнае. У хуткім часе будзе ў нас першае сямейнае жыллё: мы адрамантуем кватэру, якую атрымалі ад райгаза (там  працуе муж). Канешне,  мару яшчэ пра сына ці дачушку.

Хочацца ўдасканаліць свае захапленні: люблю вырошчваць хатнія кветкі, таматы і перцы ў цяпліцы. Нядрэнна, каб быў час пачытаць новыя творы любімага аўтара – Паула Каэлья, над якімі можна паразважаць.

А яшчэ я мару павандраваць па розных краінах, пабачыць іншыя культуры, экзатычную прыроду. Хаця, гледзячы на небяспечную палітычную абстаноўку і прыродныя катаклізмы ў знакамітых турыстычных краінах, задумваешся пра бяспеку. Таму пачынаеш па-сапраўднаму цаніць беларускія мястэчкі, нашых людзей. І нікуды не хочацца ехаць, бо адчуваеш, што тваё месца тут, на радзіме,” – сказала ў заканчэнні Таццяна.